RSS feeds van groep 'Nieuws onderwijsrecht'

Homoseksuele leraar

Tue, 03 Jan 2012 16:45:50 +0100

Een leraar werkzaam bij een gereformeerde basisschool maakt aan het schoolbestuur kenbaar dat hij zijn relatie met zijn echtgenote heeft geëindigd en dat hij staande het huwelijk is gaan samenwonen met een man.

Het schoolbestuur maakt vervolgens kenbaar dat zij op korte termijn een gesprek willen met de leraar over de vraag of hij als identiteitsdrager in de klas, zijn werkzaamheden nog wel kan voortzetten. De leraar reageert daarop positief en uiteindelijk komt dat gesprek er ook. Tijdens dat gesprek wordt namens het schoolbestuur kenbaar gemaakt dat zij niet inziet hoe de leraar nog voor de klas kon staan, gelet op de door hem gemaakte keuze. Er werd aangestuurd op vertrek. Daarna wordt het geschil tussen partijen door de leraar in de media gebracht.

De werkgever verzoekt vervolgens ontbinding van de arbeidsovereenkomst bij de kantonrechter en die oordeelt dat een onderscheid ten aanzien van homoseksuele gerichtheid of burgerlijke staat bij het beëindigen van een arbeidsverhouding verboden is. Dit verbod betekent echter niet dat het schoolbestuur van een instelling van bijzonder onderwijs, de vrijheid heeft om eisen te stellen aan de vervulling van een functie die, gelet op het doel van de instelling nodig zijn voor de verwezenlijking van haar grondslag. Maar die eisen mogen niet leiden tot onderscheid op grond van het enkele feit van homoseksuele gerichtheid of burgerlijke staat.

5.2.2. Onderscheid op gronden genoemd bij het enkele feit kan alsnog worden gerechtvaardigd, indien er bijkomende omstandigheden zijn die geloofwaardig functioneren onmogelijk maken. Het gaat bij bijkomende omstandigheden om de geloofwaardigheid van de verwezenlijking van de godsdienstige grondslag van de instelling: "Het gaat in deze om de opstelling van een leerkracht die zorgt voor twijfel over de vraag of deze leerkracht nog wel achter de grondslag van de school staat en of deze leerkracht nog wel langer in staat is om op een geloofwaardige wijze de grondslag van de school uit te dragen. Het gaat dus om gedragingen die voor de bijkomende omstandigheden zorgen en die zich dus naast het enkele feit voordoen, om gedragingen die afbreuk doen aan het functioneren van een leerkracht op een bepaalde school met een bepaalde opvatting. Het antwoord op de vraag zou per school verschillend kunnen zijn" (Handelingen II, 1993, 47-3514, 47-3516). Of nog weer anders geformuleerd (Memorie van Antwoord voor de Eerste Kamer pagina 10 en 11) "Waar wel rekening mee mag worden gehouden zijn gedragingen en omstandigheden die niet leiden tot onderscheid op grond van het enkele feit. Deze gedragingen en omstandigheden kunnen de situatie op de school betreffen, maar ook buiten de school. Een leerkracht die aan de ene kant stelt dat hij de grondslag van die school onderschrijft, maar aan de andere kant deze grondslag tijdens de lessen niet uitdraagt of zelfs blijkt te verwerpen, voldoet niet aan de eisen die door het schoolbestuur aan hem kunnen worden gesteld. Ook indien iemand in het openbaar blijk geeft van een zodanige leefstijl dat hij datgene wat hij op de school uitdraagt in feite verwerpt of zelfs belachelijk maakt, kan daarmee afbreuk doen aan zijn geloofwaardigheid en zijn geschiktheid bij het vervullen van zijn functie in het onderwijs. Het wetsvoorstel belet bijzondere scholen aldus niet om personeelsbeleid te voeren dat aan leerkrachten de eis stelt dat zij de overtuiging van de school meedragen en uitdragen".
5.2.3 Uit de parlementaire behandeling van de AWGB blijkt dat het enkele feit van de seksuele gerichtheid ook ziet op het aangaan van relaties. Een homoseksuele leraar mag niet worden afgewezen of ontslagen vanwege zijn homoseksualiteit en de omstandigheid dat hij een relatie heeft of met die relatie samenleeft. Ook de Commissie Gelijke Behandeling (oordeel 1999-38) oordeelde dat het uiting geven aan homoseksuele gerichtheid en het samenwonen met iemand van hetzelfde geslacht door middel van het enkele feit zijn beschermd en geen grond voor onderscheid mogen vormen.
5.2.4 De wetsgeschiedenis besteedt ook aandacht aan de vraag wanneer de door een instelling te stellen eisen 'nodig zijn' voor de vervulling van een functie. Het is aan de instelling om nauwkeurig na te gaan welke betekenis in het concrete geval toekomt aan grondslag en doel van die instelling en dit deugdelijk te motiveren.

Volgens de kantonrechter brengt de eis van goed werkgeverschap met zich mee dat partijen met elkaar spreken op basis van respect en met toepassing van hoor en wederhoor, waarbij het belang van de leraar en het belang van de school worden gewogen. In samenspraak met de leraar zal de school moeten nagaan of het gedrag en de levenswijze van de leraar zodanig zijn dat afbreuk wordt gedaan aan het goede functioneren van de leraar overeenkomstig de grondslag en de doelstelling van de school. Als uitgangspunt voor het gesprek dient naar het oordeel van de kantonrechter te gelden de vraag of voortzetting van het dienstverband mogelijk is en dus ook hoe en of - ondanks de 'gemaakte keuzes' - de leraar als identiteitsdrager voor de klas kan blijven staan.

Van zo’n openhartig gesprek was volgens de kantonrechter geen sprake. Het schoolbestuur is dit zelfs uit de weg gegaan omdat het standpunt dat de leraar weg moest, bij voorbaat vast stond. Een en ander is in strijd met de norm van goed werkgeverschap.

Het enkele feit dat de leraar bekend heeft gemaakt dat hij homoseksueel is en dat hij is gaan samenwonen met een man, mag geen aanleiding zijn voor schorsing en ontslag. Onderscheid op die grond is immers verboden, ook voor een bijzondere onderwijsinstelling als de onderhavige. Van bijkomende omstandigheden die een onderscheid toch rechtvaardigen, was geen sprake. Dat de leraar openlijk bekend heeft gemaakt dat hij tijdens zijn huwelijk een relatie met een man is aangegaan is niet als zodanig aan te merken gelet op de openhartige en integere wijze waarop de leraar dit heeft medegedeeld. Ook het aangaan van een relatie staande het huwelijk is an sich niet zo’n bijkomende omstandigheid. De leraar heeft zijn relatie met de echtgenote ook op een zorgvuldige wijze beëindigd. Tenslotte past in de arbeidsrelatie een terughoudende beoordeling van omstandigheden die zozeer in de persoonlijke levenssfeer liggen.

Door geen inhoudelijk gesprek te voeren heeft het schoolbestuur zich er onvoldoende van vergewist of de door de leraar gemaakte keuzes meebrachten dat hij niet meer achter de grondslag van de school zou kunnen staan en of hij nog in staat zou zijn op geloofwaardige wijze de grondslag van de school uit te dragen.

Het op voorhand en zonder behoorlijk inhoudelijk overleg in twijfel trekken van de geschiktheid van [X] als leraar vanwege het enkele feit van zijn homoseksuele gerichtheid en het samenwonen met een homoseksuele relatie is strijdig met het in de AWGB neergelegde verbod van onderscheid.

Die constatering is doorslaggevend voor de beoordeling of het verzoek tot ontbinding moet worden toegewezen of niet en het verzoek wordt op nog nadere gronden afgewezen.

Uitspraak: homoseksuele leraar

Ontslag docent hogeschool

Thu, 29 Dec 2011 09:39:26 +0100

Een docent aan een hogeschool stuurt een e-mail met daarin het hertentamen en de uitwerking daarvan aan een student. De hogeschool vermoedt dat de docent opzettelijk de e-mail heeft verstuurd en daarmee opzettelijk het hertentamen en de uitwerking daarvan openbaar heeft gemaakt. De docent spreekt van een vergissing. De hogeschool neemt de actie van de docent hoog op en stapt naar de kantonrechter om de arbeidsovereenkomst te beëindigen.

De kantonrechter spreekt de ontbinding van de arbeidsovereenkomst ook uit, maar niet omdat de docent opzettelijk heeft gehandeld. Volgens de kantonrechter is het theoretisch mogelijk dat de docent zich heeft vergist en dat hij in plaats van een ‘echte oefentoets’ van een netwerkschijf per ongelijk de tentamenvragen per e-mail heeft verstuurd. Mede omdat in de procedure slechts een beperkt feitenonderzoek kan plaatsvinden en de hogeschool de stellingen van de docent over de feitelijke gang van zaken niet gemotiveerd heeft weersproken, zal de kantonrechter de arbeidsovereenkomst niet ontbinden op grond van een dringende reden.

Wel is de kantonrechter van oordeel dat de docent

alle schijn over zich afgeroepen dat van het willens en wetens toesturen van het herkansingstentamen aan (de student) sprake is geweest.

Hij somt dan een aantal omstandigheden op op grond waarvan die schijn is gewekt:

[verweerder] zegt niet tegen zijn collegae [B] en [V] dat hij - behalve voor afstemming van beide vakken - ook oefentoetsen ten behoeve van [I] zoekt en, om ‘aansluitende’ toetsen te zoeken op de I-schijf, de herkansingstoets als voorbeeld wil hebben. Kortom, [verweerder] geeft wat betreft zijn bedoelingen geen volledige openheid van zaken. [

verweerder] geeft het tentamen vervolgens een andere naam en wel de naam ‘oefentoets’, terwijl hij weet dat het de week er op nog als tentamen afgenomen moet worden. [verweerder] neemt daarmee - zo van opzet al geen sprake is - een risico op ‘verwarring’ bij het zoeken naar en meezenden van documenten.

Opmerkelijk is voorts dat [verweerder], nadat hij op 23 juni 2011 door [K} is geconfronteerd met het feit dat [I] (nagenoeg) alle antwoorden op het tentamen goed had gegeven, geen enkele actie onderneemt. [verweerder] gaat noch naar de examencommissie, noch naar zijn leidinggevende om te melden dat hij een ernstige fout heeft gemaakt/een vergissing heeft begaan. Hij doet niets.

Vervolgens ontkent [verweerder] tot en met het verweerschrift de naam van het herkansingstentamen veranderd te hebben, een verweer dat hij, tijdens de zitting geconfronteerd met de e-mail aan [I] en de inhoud van het achterliggende, meegezonden document met de naam ‘oefentoets’, niet langer kon handhaven.

Onder die omstandigheden, oordeelt de kantonrechter, heeft de docent over zich afgeroepen dat de hogeschool ernstig twijfelt aan diens integriteit en heeft hij het vertrouwen zodanig beschaamd dat voortzetting van de arbeidsovereenkomst redelijkerwijs niet langer van de hogeschool verlangd kan worden. De arbeidsovereenkomst wordt ontbonden.

Uitspraak: ontslag docent hogeschool

Leerplicht

Thu, 24 Nov 2011 13:56:51 +0100

Ook feitelijk verzorger verantwoordelijk voor nakomen leerplicht minderjarige

In Hoogeveen woonde een 17 jarige jongen, die de opleiding tot beroepschauffeur volgde, bij zijn moeder (die met het gezag over hem was belast) en haar partner. De moeder en haar vriend zorgden samen voor de opvoeding van de jongen.

De jongen ging echter bijna niet naar school en de leerplichtambtenaar sprak zowel moeder als haar vriend hier op aan. Dat hielp echter niet en de jongen, die wel op de school was ingeschreven, verzuimde zeer regelmatig van school.

Op grond van art. 2, eerste lid, Leerplichtwet 1969 zijn "degene die het gezag over een jongere uitoefent, en degene die zich met de feitelijke verzorging van een jongere heeft belast, (...) verplicht overeenkomstig de bepalingen van deze wet te zorgen, dat de jongere als leerling van een school staat ingeschreven en deze school na inschrijving geregeld bezoekt (...)"

Op grond van de Aanwijzing strafrechtelijke aanpak schoolverzuim (St.crt 2007,144) wordt bij zogenaamd signaalverzuim zowel de ouder(s) als de jongere vervolgd. Hierbij geldt als uitgangspunt dat niet beide ouders, maar één ouder/verzorger wordt vervolgd, namelijk degene die door de leerplichtambtenaar is gehoord, dan wel de ouder/feitelijk verzorger die in het bevolkingsregister als gezinshoofd wordt aangemerkt.

In dit geval werd de vriend vervolgd en niet de moeder die het gezag heeft. De vriend stelde bij de Hoge Raad dat hij zich nauwelijks met de opvoeding bemoeide, maar bovenal stelde hij had het OM moeten kiezen voor de ouder die het gezag heeft. Die zou “bij voorrang” boven de feitelijk verzorger vervolgd moeten worden. Die veronderstelde “voorrangsregel” werd op 25 oktober 2011 door de Hoge Raad verworpen.

Uitspraak: leerplicht

Geen bevoegdheid, geen contract voor onbepaalde tijd

Wed, 26 Oct 2011 11:00:12 +0200

In het reguliere arbeidsrecht is het uitgangspunt dat na drie arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, een arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd ontstaat. Geldt dat ook voor een leraar die geen lesbevoegdheid heeft?

De kantonrechter in kort geding oordeelde van niet met een verwijzing naar (de totstandkoming van) de Wet op het voortgezet onderwijs. In die wet (art. 33) is namelijk bepaald dat een leraar zonder bevoegdheid maximaal twee jaar mag worden belast met werkzaamheden als leraar. Op de school rust de plicht om de leraar in staat te stellen die bevoegdheid te halen. Die verplichting is een zogeheten inspanningsverplichting. Daarnaast is het mogelijk om uitzonderingen op de regel te maken, maar die zijn voor deze casus niet relevant.

De kantonrechter overwoog dat de wetgever met de wet een nieuw kwaliteitstelsel voor het onderwijs wilde invoeren. Kernopdracht van dat stelsel: het maximale uit kinderen halen. Zodoende zijn de kwaliteit en professionaliteit van het personeel belangrijke kwaliteitsbepalende factoren geworden en mede daarom bevat de wet bekwaamheidseisen voor leraren.

Die kwaliteitsimpuls komt ook terug in de huidige cao VO 2011-2012. In die cao is ten aanzien van de onbevoegde leraar een regeling opgenomen die aansluit op de wet. Art. 8a.3 lid 4 bepaalt namelijk dat indien de onbevoegde leraar na twee jaar geen wettelijke onderwijsbevoegdheid heeft behaald, het dienstverband van rechtswege eindigt.

Tot slot oordeelde de kantonrechter dat een beroep op het Europese recht de leraar ook niet zou baten. Met de doelstelling van de wet - kwaliteit - heeft de wetgever een uitzondering gemaakt die objectief gerechtvaardigd is.

De leraar die zijn bevoegdheid diende te halen en waarvoor de school zich ook had ingespannen, had naar het voorlopige oordeel van de kantonrechter zodoende geen recht op een arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd.

Uitspraak: geen bevoegdheid, geen contract voor onbepaalde tijd.

Lang haar? Op school geweigerd

Fri, 30 Sep 2011 16:33:21 +0200

Mag een school een leerling met lang haar weigeren?

Die vraag werd voorgelegd aan het Gemeenschappelijk Hof van Justitie dat onder meer recht spreekt over het land Curaçao.

De ouders laten hun zoon van 14 jaar oud inschrijven als leerling op het Albert Schweitzer College. Bij de inschrijving ondertekenen de jongen en zijn vader het schoolreglement. In dat schoolreglement is voor jongens het volgende bepaald:

‘geen oorbellen. Haren kort geknipt. Lange haren, pijpenkrullen, alle soorten vlechten, draaitechniek, afro e.a. zijn niet toegestaan.’

De jongen heeft echter lang haar in een vlecht die tot over zijn middel reikt. Omdat hij bij aanvang van het schooljaar weigert om zijn haar kort te knippen, wordt de jongen de toegang tot de school geweigerd. De ouders leggen vervolgens de kwestie aan de rechter voor.

Het Hof oordeelt dat godsdienstige overwegingen in deze zaak geen significante rol spelen. Voorts staat het de school als privaatrechtelijke vereniging in beginsel vrij haar leerlingen te selecteren. Daarbij gelden wel zekere grenzen want mede van belang is dat de school overwegend bekostigd wordt uit openbare middelen. Volgens het Hof is daarom van mede van belang of een andere openbare school in de omgeving voor de jongen beschikbaar is, hetgeen het geval is. Ten slotte is volgens het Hof niet bij voorbaat vast komen te staan dat een direct of indirect onderscheid naar ras, inclusief etniciteit, door de school is gemaakt.

Het Hof is mede daarom van oordeel dat het de school vrij staat

‘om in haar toegangsbeleid onderscheid te maken tussen enerzijds jongens met kort haar en anderzijds jongens met lang haar. Weliswaar raakt de haardracht het privéleven van de betreffende jongen, maar het recht om in beginsel naar keuze een bepaalde haardracht te voeren is niet zodanig fundamenteel dat de selectievrijheid van de VPCO in dit opzicht wordt beperkt.

De door de VPCO (de vereniging waaronder de school valt) gegeven rechtvaardiging voor het door de vereniging gehanteerde verschil in acceptatie van soorten haardracht bij jongens en meisjes (zie overweging 4.5 in het bestreden vonnis), in het bijzonder de betamelijkheid heden ten dage in de Curaçaose samenleving –welke rechtvaardiging samenhangt met hetgeen de VPCO ziet als haar onderwijs- en opvoedkundige taak, mede in aanmerking genomen dat het hier gaat om nog vrij jonge leerlingen- acht het Hof genoegzaam.’

Kortom, het weigeren van de jongen door de school vanwege zijn haardracht is in dit geval toegestaan.

Uitspraak: Lang haar? Op school geweigerd.

Leerarbeidsovereenkomst

Mon, 12 Sep 2011 14:03:33 +0200

Een leerling sluit een leerarbeidsovereenkomst. Tijdens zijn mbo-opleiding voor fietstechnicus werkt hij bij een bedrijfsschool. In de overeenkomst met de bedrijfsschool is bepaald dat wanneer de leerling voor zijn opleiding slaagt, de bedrijfsschool hem een arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd zal aanbieden. Als dat niet zou lukken dan dient de bedrijfsschool in overleg met de leerling er voor zorg te dragen dat een arbeidsovereenkomst bij een andere werkgever wordt aangeboden.

De werkgever komt echter zijn afspraak niet na. (Voor en) Na het succesvol voltooien van de opleiding wordt hem namelijk geen arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd aangeboden. De leerling kan het begrijpen dat voor hem wellicht geen toekomst is weggelegd bij de bedrijfsschool maar hij verwacht wel dat hij een aanbieding krijgt voor een arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd bij een andere werkgever in de sector. De bedrijfsschool verweert zich onder meer met de stelling dat de leerling niet geschikt is voor het werk. De bedrijfsschool bezigt daartoe zowel inhoudelijke gronden als aspecten van houding en gedrag.

De kantonrechter oordeelt dat de bedrijfsschool ten onrechte haar afspraken niet nakomt, namelijk het aanbieden van een arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd bij een andere werkgever in de sector. De kantonrechter oordeelt verder dat de bedrijfsschool onvoldoende heeft bewezen – voor zover dat al relevant zou zijn in deze zaak – dat de leerling ongeschikt zou zijn.

De kantonrechter veroordeelt daarom de bedrijfsschool om de leerling binnen acht dagen na het vonnis te werk te stellen in de functie van monteur/montagemedewerker. De bedrijfsschool dient haar verplichting na te komen. De kantonrechter wijst niet de eis tot het betalen van salaris toe omdat er strikt genomen geen arbeidsovereenkomst is. De plicht was namelijk het aanbieden van een arbeidsovereenkomst. Over het salaris zullen beide partijen afspraken moeten maken.

Uitspraak: leerarbeidovereenkomst – aanbieden van arbeidsovereenkomst

Heibel in de medezeggenschapstent

Wed, 27 Jul 2011 14:46:21 +0200

Over de ontvankelijkheid en het informatierecht van de medezeggenschapsraad.

De ouder/leerling-geleding van de gemeenschappelijke medezeggenschapsraad van (kortweg) een aantal scholen (OGMR) is het oneens met de interpretatie van het informatierecht van artikel 8 van de Wet medezeggenschap op scholen (WMS). De OGMR is namelijk van mening dat elk individueel lid van de gemeenschappelijke medezeggenschapsraad (GMR; en dus niet een geleding daarvan) recht heeft op alle inlichtingen van het bevoegd gezag, als de uit te oefenen bevoegdheid toekomt aan de GMR als geheel. De OGMR voert nog een subsidiair standpunt aan, maar dat wordt hierna besproken. Hier dient de vermelding louter om een beeld te geven van het verschil van mening tussen enerzijds de OGMR en anderzijds het bevoegd gezag.

Dat slechts een geleding van en niet de gehele GMR naar de Ondernemingskamer stapt, houdt verband met een conflict dat binnen de GMR is ontstaan. Dat conflict ontstaat na het indienen door het bevoegd gezag van een plan van aanpak en een zogeheten position paper om een onder haar hoede vallende noodlijdende school, te redden.

De situatie escaleert klaarblijkelijk dusdanig dat de GMR in een vergadering van 21 april 2010 bij meerderheid besluit om collectief af te treden. De interne verdeeldheid binnen de GMR bleef namelijk aanhouden en bemiddelingspogingen om weer eenheid te verkrijgen, hadden geen effect. Voorts had een groot aantal van de personeelsleden opgeroepen om de impasse binnen de GMR te doorbreken, door het terugtreden van de leden van de GMR en het houden van nieuwe verkiezingen.

Na dat collectief ‘ontslag’ dient een deel van de ‘ontslagnemende’ GMR (de OGMR) een verzoekschrift in bij de Landelijke Commissie voor geschillen als bedoeld in artikel 30 WMS (commissie).

Vervolgens vinden in september/oktober 2010 nieuwe verkiezingen plaats voor de 'nieuwe' GMR. Korte tijd na de verkiezingen geeft de commissie een voor de OGMR onwelvallige beslissing af en zij stapt daarop naar de Ondernemingskamer.

In die procedure komen een reeks aspecten aan bod waarvan hierna slechts twee besproken zullen worden: i) is de OGMR ontvankelijk in haar verzoek nu een nieuwe GMR is geïnstalleerd en ii) komt aan elk individueel lid van de GMR wel of geen informatierecht toe?

Ontvankelijkheid

De vraag naar ontvankelijkheid moet beantwoord worden omdat de interne verdeeldheid zich ook vertaald heeft in de juridische procedure. Drie ouders hebben namelijk in hun hoedanigheid van lid van de OGMR, de rechtsgeldigheid van de indiening van het verzoekschrift bij de Ondernemingskamer betwist. Zij stellen namelijk geen opdracht gegeven te hebben om het verzoekschrift in te dienen en zij zijn het niet eens met het verzoek. Zij trekken het verzoek in voor zover de Ondernemingskamer oordeelt dat aan de indieners wel een procesbevoegdheid toekomt.

De commissie had zich over de ontvankelijkheidsvraag gebogen en geoordeeld dat het collectief besluit om af te treden niet rechtsgeldig was (en is). De Ondernemingskamer deelt dat standpunt. Een besluit tot aftreden als lid van de GMR kan naar zijn aard namelijk slechts door een lid van de GMR zelf worden genomen zodat aan een besluit om collectief af te treden geen rechtsgevolg toekomt. Met andere woorden, de ‘oude’ GMR is – in het kader van dit geschil – nog steeds de zittende GMR, de verkiezingen ten spijt.

Voorts overweegt de Ondernemingskamer dat het verzoek bij de commissie en het verzoekschrift bij de kamer rechtsgeldig zijn ingediend omdat het voorstel daartoe binnen de GMR is geagendeerd en overeenkomstig het huishoudelijk reglement is afgehandeld.

Informatierecht

Dan over het informatierecht. De OGMR is van mening dat de wet voorschrijft (art. 8 lid 1 WMS) dat alle individuele leden een zelfstandige bevoegdheid hebben informatie op te vragen indien zij die informatie redelijkerwijs noodzakelijk achten voor de uitoefening van hun taak. Indien dat standpunt niet slaagt is de OGMR van mening dat een geleding bij meerderheid aanspraak kan maken op de bedoelde informatie, ook als de andere geleding van de GMR de informatie voor de vervulling van de taak niet nodig acht en de uit te oefenen bevoegdheid toekomt aan de GMR als geheel.

De Ondernemingskamer deelt dat standpunt niet en overweegt het volgende:

De Ondernemingskamer stelt voorop dat artikel 8 lid 1 WMS meebrengt dat het in beginsel aan de (G)MR (en niet aan het bevoegd gezag) is om te bepalen welke informatie hij nodig heeft voor de vervulling van zijn taak. Artikel 8 heeft evenals de artikelen 6, 7 en 9 WMS betrekking op bevoegdheden en rechten van de (G)MR als zodanig en niet op die van individuele leden van de (G)MR. De memorie van toelichting (MvT, Kamerstukken II, 2005/06, 30414, nr. 3 p. 10-12) houdt in dat de MR als geheel algemene bevoegdheden, taken en informatierechten en tevens een aantal advies- en instemmingsrechten heeft, dat daarnaast aan de afzonderlijke geledingen bepaalde zelfstandige instemmingsbevoegdheden zijn toebedeeld en dat als algemeen uitgangspunt wordt gehanteerd dat, afgezien van de zelfstandige instemmingsrechten, de MR en de GMR als geheel overleg plegen met het bevoegd gezag. Dienovereenkomstig geeft de wet in artikel 36 lid 1 WMS aan de medezeggenschapsraad en de gemeenschappelijke medezeggenschapsraad (en dus niet tevens aan individuele leden daarvan) de bevoegdheid in rechte nakoming te vorderen door het bevoegd gezag van de verplichtingen voortvloeiend uit deze wet (waaronder de verplichting tot het verschaffen van informatie), met dien verstande dat deze bevoegdheid ook toekomt aan een afzonderlijke geleding voor zover het aangelegenheden betreft die tot de instemmings- of adviesbevoegdheden van die geleding behoren. Uit een en ander volgt dat artikel 8 lid 1 WMS niet aan een geleding of een individueel lid van de (G)MR recht geeft op alle inlichtingen die deze geleding of dit lid nodig acht indien de uit te oefenen bevoegdheid toekomt aan de (G)MR als geheel. Indien het gaat om een zelfstandig instemmingsrecht van een geleding, dient de desbetreffende geleding bij meerderheid te beslissen over de vraag welke informatie zij nodig acht voor de vervulling van die taak. De conclusie is dat het hier bestreden oordeel van de Commissie juist is en daarom door de OGMR tevergeefs wordt bestreden.

Meer informatie en verdere overwegingen vindt u in de

Uitspraak: Heibel in de medezeggenschapstent: over de ontvankelijkheid en het informatierecht van de medezeggenschapsraad.

Ongeval tijdens gymles, school aansprakelijk?

Mon, 16 May 2011 18:12:21 +0200

Is een school aansprakelijk voor een ongeval dat één van haar leerlingen tijdens de gymles overkomt?

Een sportieve leerlinge overkomt een ongeval tijdens de gymles. Nadat de gymleraar opdracht had gegeven om de oefeningen te beëindigen, voert de leerlinge nog een aantal sprongen uit. Bij het oefenen van één van die sprongen treedt ze verkeerd. Ze springt op één van de landingsmatten aan de korte zijde van de trampoline, verliest daarbij haar evenwicht, glijdt van de landingsmat af en valt op de grond. De leerlinge bekomt daarbij een letsel aan haar rechterarm.

De leerlinge acht de school aansprakelijk voor het letsel. Zij is van mening dat de school onrechtmatig heeft gehandeld doordat i) de opstelling van het toestel niet deugde, ii) de docent onvoldoende duidelijke instructies had gegeven en iii) er onvoldoende toezicht was van de docent doordat hij wisselend in twee zalen tegelijkertijd les gaf.

De leerlinge wil de door haar geleden schade vergoed zien. De school betwist gemotiveerd gehouden te zijn tot enige schadevergoeding.

De rechtbank stelt voorop dat:

‘een school jegens haar leerlingen een zorgplicht heeft. Deze zorgplicht brengt met zich mee dat de school behoort zorg te dragen voor veilige randvoorwaarden in haar gebouwen gedurende de lesuren. Daaronder valt een veilige opstelling van een (deugdelijk trampoline) toestel ten behoeve van een gymles en afdoende toezicht op die veilige opstelling en op een veilig gebruik van het toestel door leerlingen tijdens een gymles, inclusief de tijd die wordt gebruikt voor het opruimen van de gymtoestellen aan het einde van een gymles.’

Om te beoordelen of de school haar zorgplicht heeft geschonden en daarmee onrechtmatig heeft gehandeld jegens de leerlinge, wordt een deskundigenonderzoek gelast waarbij de volgende hoofdvraag en subvragen worden gesteld:

De hoofdvraag is of de school met deze opstelling van de trampoline c.a. jegens de leerlinge onrechtmatig heeft gehandeld (was er sprake van een onjuiste en onveilige opstelling van de trampoline c.a.)?

De subvragen luiden:

a.  Was de opstelling van het toestel conform de verkeers- en veiligheidsnormen in 2003 (het moment van het ongeval)?
b.  Hoe groot is de mate van waarschijnlijkheid van een ongeval bij het uitvoeren van de onderhavige oefening, gegeven de feitelijke opstelling van het toestel?
c.  In welke mate heeft onvoorzichtigheid van de leerlinge invloed gehad op het ongeval?
d.  Hoe ernstig en omvangrijk is mogelijk de schade als het risico van vallen op een landingsmat zich verwezenlijkt?
e.  Welke eisen moeten in het algemeen en in dit bijzondere geval worden gesteld aan de zorgplicht, bestaande uit het houden van toezicht en/of het geven van instructies van de docent?
f.  Hoe bezwaarlijk was het treffen van (welke?) maatregelen om het ongeval te voorkomen?

De deskundige moet nog een advies uitbrengen. Word vervolgd.

Uitspraak: ongeval tijdens de gymles, school aansprakelijk?

Re-integratie in het kader van de WW

Fri, 22 Apr 2011 12:11:13 +0200

Een ex-docent bij een school in het bijzonder onderwijs stapt naar de kantonrechter omdat de school onvoldoende inspanningen pleegt om haar naar (ander) werk toe te leiden. Die verplichting rust op de (stichting van de) school – als eigen risicodrager – op grond van de Werkloosheidswet. Hij vindt dat de school hem financieel in staat moet stellen cursussen te volgen gericht op de arbeidsmarkt.

De school stelt zich op het standpunt dat er geen noodzaak is om re-integratieinspanningen te verrichten. De ex-docent is namelijk 40 jaar, heeft een goede arbeidsmarktpositie en de basisbegeleiding van het UWV acht de school in dit kader voldoende. De school acht de cursussen niet noodzakelijk om een passend beroep uit te kunnen oefenen op de arbeidsmarkt. Bovendien heeft de ex-docent kansen laten liggen door tijdens het dienstverband en bij de procedure tot beëindiging van de arbeidsovereenkomst, voorstellen vanwege de school gericht op re-integratie op de arbeidsmarkt, links te liggen. Dat moet voor rekening van de ex-docent komen. De ex-docent kan de vergoeding die hij kreeg bij het einde van de arbeidsovereenkomst aanwenden voor re-integratie.

De rechtbank overweegt dat een groot aantal scholen in de provincie onder het bestuur van de school vallen. Dat betekent voor de ex-docent een behoorlijke beperking op qua arbeidsplaatsen en mogelijkheden op de arbeidsmarkt in Limburg. De rechter overweegt verder dat het de school was die een einde wilde aan de arbeidsovereenkomst met de ex-docent en dat een terugkeer naar de school, door diezelfde school werd uitgesloten. Dat de ex-docent dan geen gebruik maakt van het eerdere aanbod om re-integratie te faciliteren is niet onbegrijpelijk en de ex-docent mogelijk ook niet kwalijk te nemen. De ex-docent wilde zijn baan behouden, dit kan de school hem niet kwalijk nemen.

De re-integratieverplichting waarop de ex-docent zich beroept (72a WW) ziet op de periode nadat hij zijn baan is kwijtgeraakt. De voorstellen waarop de school zich beroept zien op de periode dat de arbeidsovereenkomst nog bestond. De school heeft daarmee een andere periode op het oog dan de ex-docent. Art. 72a WW handelt over de periode na de beëindiging van de arbeidsovereenkomst. De stellingen van de school zijn dus niet ter zake dienende.

Na het einde van de arbeidsovereenkomst heeft de school geen initiatieven of voorstellen meer gedaan om de ex-docent te re-integrereren. Sterker nog, ze heeft duidelijk gemaakt niet meer met de ex-docent te willen werken.

‘De kantonrechter is van oordeel dat LVO op grond van artikel 72a WW verplicht is tot bevordering van het opnieuw inschakelen in de arbeid van [verzoeker]. Dit klemt te meer nu LVO het werkgebied van [verzoeker] -om haar moverende redenen- ernstig heeft beperkt en er vele scholen in de directe omgeving niet in aanmerking komen om zijn werkzaamheden aan te bieden c.q. uit te voeren. De kantonrechter overweegt dat hij in de gegeven omstandigheden wel een noodzaak aanwezig acht om [verzoeker] te re-integreren en LVO de verplichting heeft hierin te voorzien. De cursus Oriëntatie op de Arbeidsmarkt en een cursus docent Maatschappijleer zoals door [verzoeker] aangevoerd acht de kantonrechter in het kader van de verplichting die voortvloeit uit artikel 72a WW in zijn geval noodzakelijk om te kunnen re-integreren.’

De school moet haar re-integratieverplichting oppakken.

Re-integratie in het kader van de WW

Hoofddoek verbieden op school

Mon, 18 Apr 2011 12:04:08 +0200

Mag een school het dragen van een hoofddoek verbieden? Deze vraag speelt niet alleen in België en Frankrijk een rol, maar ook in Nederland dient de rechter zich over een dergelijk verbod te buigen.

Een leerlinge van een katholieke school geeft met drie andere leerlingen te kennen dat zij een hoofddoek gaat dragen. Het schoolbestuur beraadt zich op die mededeling en geeft op basis van het schoolreglement te kennen dat het dragen van een hoofddoek niet wordt toegestaan.

In het schoolreglement is namelijk bepaald:

“Het is ten strengste verboden: (…) om binnen de school gezichtsbedekkende kleding, petten, hoeden, mutsen of hoofddoekjes te dragen.”

De leerlinge stapt vervolgens naar de Commissie Gelijke Behandeling met als hoofdreden dat het schoolbestuur een verboden onderscheid op grond van godsdienst maakt. De commissie stelt haar in het gelijk met de volgende overweging:

"dat DBC (de school, red.), in het algemeen en in het bijzonder jegens [X], niet kenbaar heeft gemaakt dat het hoofddoekverbod verband houdt met haar grondslag. Integendeel, DBC heeft naar het oordeel van de Commissie in haar communicatie over het hoofddoekverbod juist de suggestie gewekt dat het hoofddoekverbod niet in verband staat met de katholieke identiteit van de school voor voortgezet onderwijs. De Commissie stelt verder vast (dat) de school alleen hoofddoeken heeft verboden en er geen sprake is van een algemeen verbod op het dragen van kleding of attributen die uiting geven aan een andere religie dan de katholieke. Naar het oordeel van de Commissie wijst ook dat feit niet in de richting van een consistent beleid ter verwezenlijking van de grondslag."

De school legt de uitspraak van de commissie naast zich neer waarop de leerlinge naar de kantonrechter stapt. Zij wil dat de school haar toestaat een hoofddoek te dragen.

De kantonrechter wijst haar eis echter af. De kantonrechter is van mening dat de school ten tijde van het verzoek om een hoofddoek te dragen geen beleid had geformuleerd over het dragen van een hoofddoek. Daarnaast staat het het schoolbestuur vrij om een kledingverbod in haar reglement op te nemen.

"Zoals [X] met juistheid heeft opgemerkt dient de toetsing van het besluit van DBC te worden ontdaan van emotionele en politieke invloeden. Kijkt de kantonrechter aldus naar het besluit van DBC, dan kan de slotsom geen andere zijn dan dat DBC ook anders had kunnen beslissen, maar dat de beslissing zoals die is genomen en nu wordt gehandhaafd een beslissing is die DBC kan nemen op basis van haar (katholieke) grondslag die met zich meebrengt dat uitingen van een ander geloof binnen de school niet worden aanvaard.
Met inperking van de vrijheid van meningsuiting of met discriminatie op basis van geloof heeft dat niets van doen; met dat standpunt miskent [X] dat zij met haar eis om haar geloofsovertuiging te mogen uiten onvermijdelijk inbreuk maakt op de gevoelens van anderen, die menen het recht te hebben van dergelijke uitingen verschoond te blijven. Het vinden van evenwicht tussen dergelijke conflicterende belangen is in een geval als het onderhavige primair een taak van de school en niet van de rechter. Die grijpt slechts in als geen redelijk oordelende school een dergelijk besluit had kunnen nemen, en zo’n situatie doet zich hier niet voor."

Van deze uitspraak wordt hoger beroep ingesteld. Word dus vervolgd.

Uitspraak: hoofddoek verbieden op school

Docent in pornografische film

Fri, 18 Mar 2011 16:45:42 +0100

Een docent heeft geacteerd in een pornografische film. Een leerling komt dit te weten en verspreidt afbeeldingen van de film vervolgens op school. Dit leidt tot commotie op de school waarna de docent door zijn werkgever wordt geschorst. De docent vindt dit onterecht en hij wil weer aan het werk.

De voorzieningenrechter oordeelt dat een docent die aan leerlingen in de leeftijd 12 tot 16 jaar les geeft, voldoende gezag dient te hebben. Enerzijds op vakinhoudelijk en anderzijds op persoonlijk niveau. De docent dient als persoon namelijk voldoende respect af te dwingen bij zijn leerlingen. Indien een docent als gevolg van onvoldoende respect niet genoeg gezag kan uitoefenen dan zal hij niet naar behoren in de klas kunnen functioneren. 'Bij de beoordeling van de arbeidsrechtelijke positie van de docent is dat functioneren relevant'.

Het acteren in een pornografische film leidt op zich zelf genomen niet tot de conclusie dat de docent niet meer kan functioneren binnen de school. Ook de commotie die is ontstaan na de verspreiding van de film door een leerling en op school, leidt evenmin met zekerheid tot de conclusie dat de docent ook in de toekomst niet meer zou kunnen functioneren. De ontdekking van de film was een eenmalige gebeurtenis en het is niet uit te sluiten dat de consternatie zal wegebben. Of de docent

‘(...) met het bekend worden van dat feit het benodigde gezag bij zijn leerlingen (blijvend) heeft verloren, zal uiteindelijk afhangen van het antwoord op de vraag of [X] zich met de talenten die hij heeft, in de klas met gezag weet te handhaven. De juistheid van de stelling van Wellant dat [de docent] niet meer kan functioneren, is alleen proefondervindelijk vast te stellen, te weten door [X] in de gelegenheid te stellen zijn functie uit te oefenen.’

In dat laatste wringt de schoen.

‘Van een partij als Wellant kan, gelet op de door haar te waarborgen belangen van haar leerlingen bij goed onderwijs in een leeromgeving die zowel door de leerlingen als hun ouders als stabiel en veilig wordt ervaren, niet worden verlangd dat zij een docent als [X] die gelegenheid biedt, indien het risico bestaat dat hij zich als gevolg van deze affaire blijvend niet met gezag in de klas zal kunnen handhaven. Indien dat risico zich verwezenlijkt zullen de zojuist bedoelde belangen immers niet langer voldoende gewaarborgd zijn.

In het onderhavige geval is niet uit te sluiten dat [X] zich als gevolg van de onderhavige affaire niet langer als docent in de klas zal kunnen handhaven. Het zojuist bedoelde risico is daarmee gegeven. Het besluit van Wellant, om dat risico wegens kennelijk een gebrek aan vertrouwen niet te nemen, is in de gegeven omstandigheden op zich aanvaardbaar. Dit leidt in de sub 2.1.f genoemde procedure tot de ontbinding van de arbeidsovereenkomst per 1 april 2011. De nadelige financiële gevolgen die haar besluit voor [X] heeft, zullen in die procedure ten laste van Wellant worden gebracht.’

De docent mag dus niet meer aan het werk. Daarnaast werd de arbeidsovereenkomst in een andere procedure onder toekenning van een vergoeding, ontbonden.

Docent in pornografische film 1

Docent in pornografische film 2

Onjuiste aanstellingsgrond

Fri, 18 Mar 2011 16:18:49 +0100

Onjuiste aanstellingsgrond in aanstelling

Een postdoc was werkzaam op basis van een aanstelling voor bepaalde tijd en met als grond dat slechts tijdelijk financiële middelen beschikbaar waren (artikel 3.7 lid 1 onder b van de CAO Nederlandse Universiteiten). Aan de postdoc werd tegen het einde van de aanstelling bekend gemaakt dat zijn aanstelling niet werd verlengd.

De postdoc protesteerde omdat de reden op grond waarvan hij was aangesteld, niet juist kon zijn. Voor de stelling van het college van de universiteit dat slechts tijdelijk financiële middelen beschikbaar waren, was geen begin van bewijs aangedragen. Die stelling werd in een eerdere uitspraak door de Raad geaccepteerd. Het college diende een nieuwe beslissing op bezwaar te nemen en diende alsnog te bewijzen dat de financiële middelen inderdaad beperkt waren, dan wel een andere conclusie te trekken.

Het college neemt een nieuwe beslissing op bezwaar en draagt alsnog bewijs aan. Voor de Raad ligt de vraag voor of het college nu wel voldoende bewijs heeft aangedragen. Dat blijkt niet het geval te zijn.

De postdoc had gesolliciteerd naar een tijdelijk invulling van de formatieplaats bij UD Hydraulica bij het Departement Omgevingswetenschappen. Die formatieplaats zou drie jaar worden ingevuld door een postdoc. Na de afloop van die drie jaar zou een definitieve invulling van de vacature plaatsvinden. Het was deze postdoc die de vacante functie invulde.

Voorts acht de Raad relevant dat i) de functie van deze postdoc bij een functiewaardering was ingedeeld in het functieprofiel UD, ii) dat in zijn eerdere uitspraak de Raad onder meer al had bepaald dat de financiering van de postdoc in overwegende mate uit structurele middelen was verzekerd en iii) dat de postdoc feitelijk op de vacante structurele UD-functie was geplaatst. Dit leidde voor de Raad tot de conclusie dat de aanstellingsgrond onjuist was.

De Raad doet de kwestie vervolgens zelf af. Hij vernietigt het ontslagbesluit en bepaalt dat de postdoc voor onbepaalde tijd in dienst is getreden bij de universiteit.

Uitspraak: onjuiste aanstellingsgrond

Ten onrechte bij de rechter

Mon, 07 Mar 2011 11:40:08 +0100

De ouder van een schoolgaand kind stapt naar de rechter omdat zij van mening is dat haar kind ten onrechte niet bevorderd is naar havo 5. De school zou onder meer ten onrechte een herkansing niet hebben meegewogen en aan hem ten onrechte de toegang tot het volgen van onderwijs hebben ontzegd.

De school verweert zich door aan te geven dat (de ouder van) de scholier niet de geëigende paden heeft bewandeld om de door de school genomen beslissingen te betwisten. De school verwijst naar de in haar examenreglement neergelegde bezwaarschriftenprocedure.

De rechter volgt het standpunt van de school en motiveert dat zonder voldoende belang aan niemand een rechtsvordering toekomt. In het examenreglement is een ‘eenvoudige, laagdrempelige en kosteloze weg opengesteld om tegen besluiten binnen een bepaalde termijn bezwaren te uiten en te laten wegen.’ Door die mogelijkheid onbenut te laten terwijl a) het kind er wel van op de hoogte was en b) door de school expliciet en meerdere malen op die regeling gewezen was, is er onvoldoende belang om zich tot de rechter te wenden.

Uitspraak: ten onrechte bij de rechter

VARO: Nieuwe vereniging in het onderwijsrecht

Mon, 07 Mar 2011 11:37:29 +0100

Dit is een officieel persbericht

1 november 2010

VARO wil kwaliteit professionele rechtshulpverleners in onderwijs verhogen

Advocaten en juristen in het onderwijs richten vereniging op

DEN HAAG - Advocaten en juristen die zich intensief met onderwijsrecht bezighouden richten een vereniging op. De VARO, Vereniging van Advocaten en Rechtsbijstandsverleners in het Onderwijs, wil de kwaliteit van alle juristen die zich professioneel met onderwijsrecht bezighouden verhogen.

“Het onderwijsrecht staat steeds meer in de belangstelling. Het is veelomvattend, het raakt een groot aantal rechtsgebieden. Onze op de dagelijkse praktijk gerichte vereniging voorziet in de behoefte van advocaten en juristen om met elkaar te sparren over actuele onderwerpen”, zegt Jacques Dijkgraaf, de voorzitter van de VARO.

Dijkgraaf verwacht zo’n zestig tot tachtig leden te kunnen inschrijven. “Wij richten ons uitdrukkelijk niet alleen op advocaten. Wij willen de kennis over onderwijsrecht van advocaten en professionele rechtshulpverleners bij onderwijsinstellingen en belangenorganisaties bundelen”, aldus de voorzitter.

De VARO komt voort uit het platform voor onderwijsrechtjuristen van de Nederlandse Vereniging voor Onderwijsrecht (NVOR). De NVOR richt zich op de wetenschappelijke bestudering van het onderwijsrecht. De VARO beoogt de band tussen de praktijk en de wetenschap te versterken.

De afgelopen twee jaar werden de bijeenkomsten van het platform, waar kennis wordt gedeeld en actuele praktijkcases worden besproken, goed bezocht.

Alle onderwijsrechtprofessionals die afgestudeerd zijn in Nederlands recht , die lid zijn van de NVOR en die een professionele rechtshulppraktijk voeren waarvan een relevant aantal zaken het onderwijsrecht betreffen, kunnen lid worden van de VARO.

De VARO gaat, in samenwerking met de NVOR, ook scholing en opleiding in onderwijsrecht verzorgen. Voor 2011 staan drie bijeenkomsten op het programma: over arbeidsrecht, over de rechten van leerlingen, ouders en studenten en over medezeggenschap en bekostiging.

Einde persbericht

Meer informatie bij:

mr Jacques Dijkgraaf

Verwijderen van leerling

Fri, 03 Dec 2010 11:14:15 +0100

Een openbare basisschool geeft aan één van zijn leerlingen te kennen dat hij niet langer welkom is. De school is van mening dat de leerling met het syndroom van down een andere begeleiding en aanpak nodig heeft dan zij kan bieden (handelingsverlegenheid). Bovendien geeft de school aan dat zij andere kinderen niet meer kan bieden wat zij nodig hebben in de groep waarvan de leerling deel uitmaakt.

De ouders van de leerling zijn het niet met de school eens. Zij zijn van mening dat hun kind wel past binnen de school en voeren ter ondersteuning daarvan veel argumenten aan.

De (voorzieningen)rechter volgt echter het standpunt van de openbare basisschool. Hij is het met de school eens dat zij niet meer kunnen voldoen aan de zorgbehoefte van de leerling. De rechter vindt het daarbij van belang dat de school zich gedurende vijf jaar intensief heeft ingespannen voor de leerling en zij de nodige problemen heeft overwonnen. Op dit moment is er echter sprake van handelingsverlegenheid. Voorts heeft de school alle relevante belangen in haar besluitvorming afgewogen en had zij ervoor mogen kiezen om de leerling van school te verwijderen. De rechter mag de beslissing van de school slechts terughoudend toetsen en laat deze in stand.

De rechter overweegt verder dat de toestemming van de ouders voor de verwijdering niet was vereist en dat de school alternatieve scholen heeft gezocht waar de leerling wel terechtkan.

Uitspraak verwijderen van leerling

11-11-2008

Zorgplicht school

Fri, 03 Dec 2010 11:14:04 +0100

Een onderwijzeres aan het primair onderwijs stelt haar werkgever aansprakelijk vanwege een ongeval dat op het schoolplein heeft plaatsgevonden. Zij claimt materiële en immateriële schade.

De onderwijzeres is werkzaam op een speciale school voor basisonderwijs. De school richt zich op kinderen met leer-, gedrags- en opvoedingsmogelijkheden. Behalve het lesgeven had de onderwijzeres ook als taak om toezicht te houden; onder meer als pleinwacht op het schoolplein. Tijdens het uitoefenen van dat toezicht krijgt de onderwijzeres een bal tegen haar achterhoofd. Zij meldt zich daarna ziek.

De onderwijzeres is van mening dat de school niets dan wel onvoldoende heeft gedaan om de gevaren van het spelen met een bal op het schoolplein in te perken. Juist gelet op het bijzondere karakter van de school en de daar aanwezige leerlingen, had de school tot meer op bescherming gerichte maatregelen moeten nemen. De onderwijzeres bepleit dat er onvoldoende surveillanten waren, dat het schoolplein onoverzichtelijk was en dat er geen pleinregels noch instructies voor het toezicht waren. De school voert gemotiveerd verweerd.

De rechtbank volgt het standpunt van de onderwijzeres door te oordelen dat de school als werkgever in strijd met haar zorgplicht heeft gehandeld. Het speciale karakter van de school en het type leerlingen leiden ertoe dat zwaardere eisen aan de zorgplicht van de school gesteld kunnen en mogen worden. Voorts is de rechter van oordeel dat te weinig toezichthouders aanwezig waren ten tijde van het ongeval en eenduidige pleinregels ontbraken. De rechter overweegt verder onder meer dat de school laattijdig een onderzoek naar de toedracht had in laten stellen en dat dit onderzoek onvoldoende concreet en toegespitst op de situatie is geweest.

De school heeft dus wel degelijk haar zorgplicht geschonden en moet opnieuw op het verzoek van de onderwijzeres beslissen.

Uitspraak: zorgplicht school

Weigeren handen te schudden leidt tot ontslag

Fri, 17 Sep 2010 11:13:53 +0200

Mag een docente van het voortgezet openbaar onderwijs ontslagen worden omdat zij op grond van haar geloofsovertuiging weigert de handen van haar mannelijke collega's te schudden?

De school vond van wel en motiveerde onder meer dat er ernstige verdeeldheid was ontstaan over a) de vraag of mannelijke collega's een hand geschud dient te worden en b) over de wijze waarop de voorbeeldfunctie van een docent moet worden ingevuld. De discussie daarover had het vertrouwen over en weer geschaad. Door haar beslissing per e-mail mede te delen had de docente de school en haar collega's overvallen en door de principiële stellingname heeft zij de confrontatie gezocht en een goede oplossing in de weg gestaan. Die opstelling heeft voorts tot veel media-aandacht en onrust op de school geleid.

De hoogste ambtenaarrechter oordeelt dat de achterliggende vraag luidt of van een docente aanvaard moet worden dat zij op grond van haar geloofsovertuiging de handen van haar mannelijke collega's niet schudt. Komt de docente dus een beroep op vrijheid van godsdienst toe?

De Centrale Raad van Beroep antwoordt ontkennend. Het niet geven van een hand in het openbaar aan een man geeft rechstreeks uiting aan de islamitsche geloofsovertuiging van de docente. De school heeft een openbaar karakter en heeft als begroetingsregel voorgeschreven men elkaar de handen schudt. De openbare school wil openstaan voor een ieder, waarbij een ieder zich gerespecteerd moet voelen. Het actief propageren van onder andere een eigen levensovertuiging acht de school niet gewenst omdat dit segregatie in de hand werkt. Er moet, ook vanuit opvoedkundig oogpunt, duidelijkheid bestaan over de omgangsvormen. Daarvoor is aansluiting gezocht bij de in Nederland gebruikelijke algemeen geaccepteerde fatsoens- en omgangvormen.

De Raad oordeelt verder dat de begroeting een indirect onderscheid naar godsdienst oplevert, maar een legitiem doel dient. De vraag is dan nog of het middel van ontslag passend en noodzakelijk is om dat doel te bereiken. De Raad weegt daarbij de belangen af van de school en van de docente waarbij het belang van de school zwaarder weegt. Dat belang luidt voorkoming van segregatie en ter bevordering van duidelijkheid in een multiculturele scholengemeenschap uniformiteit stellen boven diversiteit.

Uitspraak: weigeren handen te schudden leidt tot ontslag

Schoolplicht en godsdienst

Fri, 17 Sep 2010 11:13:45 +0200

Mocht de leerplichtambtenaar terecht de vrijstelling van geregeld schoolbezoek weigeren, ondanks dat de moeder met haar leerplichtig kind op bedevaartsreis wilde gaan?

De moeder van een leerling verzoekt aan de leerplichtambtenaar dat hun zoon voor een periode van 30 dagen vrijgesteld wordt om naar school te gaan. De moeder wil graag een bedevaartsreis maken naar Israël tezamen maar haar kinderen en in een periode waarin verschillende religieuse feestdagen op stapel zijn.

De leerplichtambtenaar weigert de ontheffing te verlenen waarop de moeder naar de rechter stapt. Die stelt de leerplichtambtenaar in het gelijk. In de Leerplichtwet staan namelijk een aantal strikte voorwaarden opgesomd wil een vrijstellingsverzoek op grond van godsdienstige redenen gehonoreerd worden. Aan die criteria voldoet de moeder echter niet. Er is geen sprake van godsdienstonderwijs of van de vervulling van godsdiensplichten op kerkelijke feestdagen. Bovendien zijn de verhinderingen niet voor slechts een bepaald aantal dagen of schooltijd, maar voor een langere periode. Daarvoor kan geen vrijstelling worden verleend.

Uitspraak: schoolplicht en godsdienst

Niet-werkende EU-student en studiefinanciering

Fri, 17 Sep 2010 11:13:38 +0200

Heb ik als niet-werkende EU-student recht op volledige studiefinanciering?

Die vraag werd gesteld door een Duitse studente die per 1 september 2001 in Nederland de opeiding pedagogiek volgde en van de IB-groep studiefinanciering had gekregen. Aanvankelijk werkte de studente, maar na juni 2003 niet meer. Vanaf 1 juli 2004 had zij opnieuw betaalde arbeid. Over de periode dat de studente geen betaalde arbeid had, heeft de IB-groep de toekenning van de volledige studiefinanciering herzien en teruggevorderd. De studente was namelijk geen werknemer in Europeesrechtelijke zin (communautair werknemer) en verbleef nog geen vijf jaar legaal in Nederland.

Deze kwestie was voor de Centrale Raad van Beroep aanleiding om (zogeheten) prejudiciële vragen te stellen aan de Hof van Justitie der Europese Gemeenschappen.

Nadat de antwoorden waren verkregen oordeelde de Centrale Raad van Beroep dat de herziening van de studiefinanciering niet in strijd is met het Europees (communautair) recht. De studente kan namelijk niet aangemerkt worden als communautair werknemer. Legaal verblijvende Europese burgers hebben weliswaar recht op een gelijke behandeling, maar die aanspraak is niet absoluut . Het is gerechtvaardigd dat een lidstaat ter dekking van de kosten van levensonderhoud van studenten studiefinanciering enkel toekent aan studenten die blijk geven van een zekere mate van integratie in de samenleving. De (beperkende) voorwaarde van vijf jaar ononderbroken verblijf zoals de IB-groep die stelt is geschikt en niet excessief. Het Europeesrechtelijke discriminatieverbod staat dus niet in de weg aan het stellen van een verblijfsduurvoorwaarde van vijf jaar.

De herziening van de studiefinanciering was daarmee terecht. Maar kan een volledige herziening ook de toets van het communautaire recht doorstaan? De Centrale Raad van Beroep is van oordeel dat het bedrag bedoeld ter dekking van de kosten van onderwijsbijdrage (het collegeld in dit geval) niet kan worden herzien. De studente heeft dit deel terecht ontvangen.

Uitspraak: niet-werkende EU-student en studiefinanciering

Zie ook:

Eerste uitspraak van de CRvB

Uitspraak van Hof van Justitie

(Her)benoeming

Tue, 23 Feb 2010 09:16:00 +0100

Een onbevoegde docent vervangt gedurende een jaar een docent als restaurateur/chefkok in het simulatierestaurant van de school. De daaropvolgende zes jaren blijft de docent in diezelfde functie onbevoegd aan de slag. Elk jaar wordt in de benoemingsakte vermeld dat het dienstverband tijdelijk is omdat de vereiste onderwijsbevoegdheid ontbreekt.

Omdat het functioneren van de docent onvoldoende is besluit de werkgever de docent niet opnieuw te benoemen. De docent komt daartegen in het geweer. Hij is van mening dat hij een dienstverband voor onbepaalde tijd heeft en dat zijn dienstverband dus niet geëindigd is. Hij beroept zich in het bijzonder op een europese richtlijn. De rechter deelt niet het standpunt dat er sprake is van een dienstverband voor onbepaalde tijd. Wel is hij van mening dat de werkgever de docent had moeten herbenoemen.

De rechter overweegt daartoe onder meer dat de werkgever ten onrechte niet aan de onbevoegde docent had duidelijk gemaakt wanneer hij zeker niet (her)benoemd zou worden. Als de werkgever aan de docent had medegedeeld dat hij binnen (bijvoorbeeld) twee jaar de onderwijsbevoegdheid gehaald had moeten hebben dan was dit ook voor de docent duidelijk geweest. Dat is echter achterwege gebleven. Mede hierom, omdat de docent steeds goede beoordelingen heeft gehad en hij goed overweg kon met leerlingen en collega-docenten, mocht er niet zwaar aan worden getild dat hij niet voldeed aan de bekwaamheidseisen. Bovendien betrof de kritiek op zijn functioneren een recent punt dat in de vorige beoordeling nog geen heet hangijzer bleek te zijn. In het licht van de europese richtlijn had de werkgever de docent nogmaals voor een jaar moeten herbenoemen.

Uitspraak (her)benoemen

03-11-2008

Lerares met hoofddoek

Tue, 23 Feb 2010 09:15:52 +0100

Een dame solliciteert naar een stageplaats als lerares economie bij een katholieke school. De lerares in spé mag aan de slag mits zij haar hoofddoek niet draagt. De werkgever staat namelijk niet toe dat haar personeel zichtbaar uiting geeft aan een andere godsdienstige overtuiging. De dame weigert haar hoofddoek af te doen en legt een klacht neer bij de Commissie Gelijke Behandeling. Zij stelt dat de katholieke werkgever een verboden onderscheid naar godsdienst maakt.

De commissie is het niet met de lerares eens. Weliswaar is er sprake van een direct onderscheid naar godsdienst maar de Algemene wet gelijke behandeling (AWGB) staat onder voorwaarden toe dat een werkgever dit onderscheid maakt. Aan die voorwaarden voldoet de werkgever. De school heeft namelijk een katholieke grondslag en voert een consistent beleid ter handhaving van haar katholieke identiteit. Bovendien is het niet-zichtbaar dragen van godsdienstige overtuigingen een redelijke eis van de school.

Uitspraak lerares met hoofddoek

06-11-2008

Herkansing schoolexamen?

Tue, 23 Feb 2010 09:15:45 +0100

Een leerlinge van 4 VWO verneemt dat zij niet bevorderd wordt naar het vijfde leerjaar. Haar cijfers zijn daarvoor onvoldoende omdat zij tweemaal één vijf had en eenmaal een vier. De school verlangt dat de leerlinge maximaal twee vijven of één vijf en één vier met maximaal één onvoldoende in het profiel heeft.

De leerlinge en haar ouders zijn het niet eens met de school. Zij zijn van mening dat aan de leerlinge een herkansing moet worden geboden voor het vak geschiedenis. Daarmee kan zij dat cijfer opwaarderen en wel bevorderd worden naar 5 VWO. De school weigert zo een herkansing omdat de mogelijkheid om een rapportcijfer te herkansen niet (meer) bestaat. Die mogelijkheid was er wel tot het voorgaande schooljaar maar de wijziging is duidelijk en tijdig aan de ouders en leerlingen gecommuniceerd.

De ouders zijn het niet met de school eens. Volgens hen schortte het juist aan communicatie en dient aan hun kind alsnog een herkansing geboden te worden. Bovendien zou de leerlinge voor het tweede jaar op rij blijven zitten hetgeen zou betekenen dat zij van schooltype moet veranderen.

De voorzieningenrechter is het niet eens met de ouders. Hoewel tot voor kort feitelijk de herkansingsmogelijkheid wel bestond vindt deze geen grondslag in enige regelgeving. Het schrappen van deze mogelijkheid moet wel deugdelijk gecommuniceerd worden richting de ouders en leerlingen. Dit is ook gebeurd. De leerlinge wordt niet in de gelegenheid gesteld om haar cijfer te herkansen.

Uitspraak herkansing schoolexamen?

10-11-2008

Misbruik van flexibiliteit en zekerheid

Tue, 23 Feb 2010 09:15:29 +0100

Een docente is negen jaar 1998 in dienst van een regionaal opleidingscentrum (ROC). Zij werkt in deeltijd en op basis van een arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd. Als lerares is zij inzetbaar voor de vakken Engels, Nederlands en maatschappijleer.

Voor het schooljaar 2008/2009 adverteert de werkgever met vacatures waarvoor ook de docente in aanmerking komt. Echter, de werkgever spreekt met de docente niet over deze vacatures en evenmin over haar uren voor het komende schooljaar. De werkgever deelt louter aan de docente mede dat zij het komende schooljaar een arbeidsduur van 0,2 (wtf) wordt toegekend. Die arbeidsduur is aanzienlijk minder dan de voorgaande jaren. De werkgever wil met die werktijdvermindering kunnen voldoen aan haar doelstelling om 8% van haar personeelsbestand op basis van een flexibel contract werkzaam te doen zijn. Daarmee wil de werkgever voorkomen dat bij een terugloop van aanmelding van cursisten, docenten met een vast dienstverband zouden moeten afvloeien.

De docente vindt dit een oneigenlijk gebruik of misbruik van de CAO-BVE en de kantonrechter is het naar zijn voorlopig oordeel met haar eens. De werkgever had aan de docente wel degelijk meer uren kunnen aanbieden maar heeft dit bewust niet gedaan met het oog op haar flexibiliteitsdoelstelling. Daarmee wordt het systeem van de wet en de CAO-BVE ‘geperverteerd. Het kan niet de bedoeling zijn dat een werknemer wordt ontslagen of werktijdvermindering wordt opgelegd om te voorkomen dat de tweede doelstelling van de wetgeving Flexibiliteit en Zekerheid, namelijk: zekerheid voor de werknemer, wordt gerealiseerd', aldus de kantonrechter.

Uitspraak misbruik van flexibiliteit en zekerheid

17-11-2008

Leraar en ontslagvergoeding

Tue, 23 Feb 2010 09:15:23 +0100

Een leraar in het primair bijzonder onderwijs wordt ontslagen omdat een vruchtbare samenwerking niet meer mogelijk is. De leraar legt zich bij het ontslag neer maar hij vindt de gevolgen van het ontslag kennelijk onredelijk. Hij wil daarom een ontslagvergoeding.

De school voert onder meer als verweer dat bij de vaststelling van de ontslagvergoeding rekening gehouden moet worden met het feit dat de leraar aanspraak kan maken op het Besluit bovenwettelijke werkloosheidsregeling voor onderwijspersoneel (BBWO). Daarmee wordt zijn inkomensverlies deels gecompenseerd.

De kantonrechter is het met de school eens. Het BBWO dient inderdaad een matigende invloed op de ontslagvergoeding te hebben, omdat de duur van de voorziening op grond van het BBWO aanzienlijk langer is dan de leraar op grond van de Werkloosheidswet (WW) zou hebben. Dit biedt de leraar meer sociale zekerheid en daarom wordt aan de leraar een lagere ontslagvergoeding toegekend.

Zie in dit verband, en ook anders, de lijn die het Gerechtshof Den Haag heeft uitgezet voor de berekening van de ontslagvergoeding bij kennelijk onredelijk ontslag: nieuwsbericht 3 november 2008. De uitspraken van het Hof waren nog niet gepubliceerd op het moment dat de kantonrechter vonnis wees.

Uitspraak: leraar en ontslagvergoeding

23-11-2008

Procederen tegen de medezeggenschapraad?

Tue, 23 Feb 2010 09:15:17 +0100

Een ouder die graag deel wil blijven uitmaken van de medezeggenschapsraad, betrekt de openbare basisschool waartoe de raad behoort en de medezeggenschapsraad in een procedure voor de voorzieningenrechter van de rechtbank. De ouder wil onder meer dat de gehouden verkiezingen als onrechtmatig worden bestempeld en dat de uitkomst van de verkiezingen niet openbaar wordt gemaakt totdat op zijn eis ten gronde is beslist. De verkiezingen werden gehouden om zijn plek te vervullen.

In de procedure komt de vraag aan bod of tegen de medezeggenschapsraad van de school wel geprocedeerd kan worden. De voorzieningerechter oordeelt dat dit in dit geval niet kan. De medezeggenschapsraad heeft namelijk geen zelfstandige procesbevoegdheid. Alleen in relatie tot het bevoegd gezag van de openbare basisschool en in het kader van de uitoefening van haar wettelijke taak heeft de raad procesbevoegdheid. Omstandigheden die tot een uitzondering op dit uitgangspunt moeten leiden acht de voorzieningenrechter niet aanwezig. De ouder heeft namelijk ook het bevoegd gezag in rechte betrokken en dezelfde vorderingen jegens hem ingesteld.

Procederen tegen de medezeggenschapsraad?

29-01-2009

Rehabilitatie van leraar

Tue, 23 Feb 2010 09:15:10 +0100

Een groepsleerkracht wordt door een ouder valselijk beschuldigd van pedofiele gedachten bij haar kind. De directeur van de school is van mening dat er geen sprake is van onprofessioneel gedrag, maar hij onderneemt geen actie richting de ouder. De ouder maakt de leraar echter 'zwart' bij mede-ouders.

De verhouding tussen de leraar en zijn werkgever escaleert volkomen omdat de werkgever ten onrechte denkt dat de leraar chatsessies zou houden met leerlingen en omdat de leraar een uitgebreide klacht had ingediend tegen zijn directeur. Onder meer drie verplaatsingen, een schorsing en een strafontslag volgen. Uiteindelijk buigt de Centrale Raad van Beroep zich over de klachten van de leraar.

In het lezenswaardige vonnis geeft de Raad aan dat een werkgever moet optreden wanneer een ouder een leerkracht valselijk beschuldigd van pedofiele gedachten en de ouder daarbij 'zwart' maakt tegenover mede-ouders. Een rehabilitatie acht de Centrale Raad op zijn plaats en de werkgever wordt daartoe opgedragen.

Uitspraak rehabilitatie van leraar

17-02-2009

Voortvarend onderzoek vereist

Tue, 23 Feb 2010 09:15:03 +0100

Moet een onderzoek door de werkgever naar ongewenst gedrag voortvarend ter hand worden genomen?

Die vraag legde een hoogleraar voor aan de voorzieningenrechter van de Rechtbank Amsterdam. Hij was namelijk buiten zijn functie van sectiehoofd gesteld omdat een aantal medewerkers en studenten klachten jegens hem hadden ingediend. Die klachten behelsden een gebrek aan begeleiding en het onjuist vervullen van zijn taak. Voorts zou hij ongepaste opmerkingen richting vrouwelijke studenten en medewerkers hebben geuit. Er wordt de hoogleraar een onderzoek aangezegd.

Zes maanden later is er echter nog steeds geen onderzoek gestart en voor de hoogleraar is de maat vol. Hij stapt naar de rechter en vraagt om de buitenfunctiestelling op te heffen. Hij wil zijn normale werkzaamheden kunnen uitoefenen in afwachting van nadere besluitvorming.

De rechter stelt hem in het gelijk. Het College van bestuur van de universiteit handelt volgens de rechter onzorgvuldig door niet voortvarend het onderzoek te beginnen en te voltooien. Met name wanneer aan alle medewerkers per e-mail wordt medegedeeld dat er klachten jegens een vakgroepgenoot zijn ingediend vereist de zorgvuldigheid dat de werkgever 'zo spoedig als redelijkerwijs mogelijk' een standpunt inneemt over de gegrondheid van de klachten en dit aan de hoogleraar laat weten.

De hoogleraar mag weer aan het werk. Omdat de hoogleraar reputatieschade heeft geleden wordt de werkgever ook verplicht een rectificatie te zenden aan alle betrokkenen van de faculteit.

Uitspraak: voortvarend onderzoek vereist

9-3-2009

Gebrekkige re-integratie en ontslag

Tue, 23 Feb 2010 09:14:55 +0100

Een lerares in het katholieke onderwijs eist van haar werkgever een schadevergoeding omdat zij tot tweemaal toe door toedoen van de werkgever arbeidsongeschikt is geworden.

Hoewel zij tijdig heeft aangegeven dat er roofbouw op haar lichaam plaatsvond omdat zij al jarenlang grote en zware groepen met veel 'bespreekgevallen' bijstond, onderneemt de werkgever geen actie. Toen de lerares vervolgens door schoolleiding gedwongen werd tegen haar wil haar verjaardag te vieren, valt zij arbeidsongeschikt uit. Tijdens het re-integratieproces rijzen problemen tussen haar en de schoolleiding die aan de werkgever te verwijten zijn.

Ook bij de re-integratie loopt het mis. De werkgever heeft zich onvoldoende ingespannen om de lerares terug te leiden tot het arbeidsproces. Bovendien heeft zij niet de oorzaak van het conflict met de schoolleiding weggenomen terwijl duidelijk was dat dit conflict de re-integratie in de weg stond.

De werkgever wordt veroordeeld tot het betalen van een schadevergoeding uit hoofde van kennelijk onredelijk ontslag.

Uitspraak gebrekkige re-integratie en ontslag

16-03-2009

Schorsing als time-out

Tue, 23 Feb 2010 09:14:49 +0100

Is de ordemaatregel van schorsing als time-out toegestaan?

De Centrale Raad van Beroep is van mening van wel. In dit geval handelde het om een groepsleidster in de bovenbouw van een openbare basisschool. Tussen de leidster en de directeur van de school was onenigheid ontstaan over haar functioneren. De directeur was van mening dat dit (vermoedelijk) onvoldoende was en wilde na een assessment een begeleidingstraject starten. De groepsleidster was het hiermee niet eens en gaf in aanwezigheid van andere leerkrachten af op de handelwijze van de directeur. Dat was onder meer aanleiding om de leidster gedurende een week te schorsen en aan haar de toegang tot de school te ontzeggen.

Onder meer tegen dat besluit komt de groepsleidster in het geweer. De Centrale Raad van Beroep oordeelt dat de school in redelijkheid ´ter afkoeling en beraad´ de schorsing had kunnen opleggen. Daarbij speelt een rol dat de leidster had erkend ondiplomatieke uitspraken te hebben gedaan jegens de directeur en dat zij begrip had voor een korte time-out. De leidster maakte ook bezwaar tegen een verlenging van de schorsing. Die bezwaren worden wel gehonoreerd omdat er geen sprake was van dringende bijzondere omstandigheden zoals in de regelgeving wordt vereist.

Uitspraak: schorsing als time-out

23-03-2009

Verstrekken rapportages schorsing

Tue, 23 Feb 2010 09:14:30 +0100

De gemeente moet rapporten die hebben geleid tot de schorsing van een directeur van een openbare basisschool openbaar maken. Dit heeft de rechtbank Assen beslist.

Een burger (wellicht een ouder) wilde op basis van de Wet openbaarheid bestuur kennisnemen van een aantal rapportages die betrekking hebben op de schorsing van de directeur. Deze schorsing had namelijk voor veel opschudding gezorgd in het dorp en de burger wilde weten waarom de directeur was geschorst. De gemeente (als werkgever) en de directeur hadden ter beëindiging van hun geschil en met behulp van mediation, een (vaststellings)overeenkomst getekend. In die overeenkomst waren zij een geheimhoudingsplicht jegens derden overeengekomen. De gemeente betoogt dat de die afspraken in de weg staan aan het raadplegen van de rapportages.

De rechtbank oordeelt dat deze afspraak niet een derde, zoals deze burger, bindt. Voorts kan deze afspraak de wet niet buiten spel zetten. Wel kunnen de belangen van de gemeente en de directeur meegewogen worden tegen het belang op openbaarheid waar de burger zich op beroept. Hoewel niet aldus door de gemeente in bezwaar beslist, geeft de rechtbank wel een oordeel over de vraag welk belang het zwaarst weegt: het belang van openbaarmaking of het belang van de gemeente en de directeur bij het niet verstrekken van de rapportages. De rechtbank oordeelt dat het eerste belang het zwaarst moet wegen. Het belang van de persoonlijke levenssfeer van ambtenaren is namelijk slechts beperkt. Bovendien heeft de kwestie voor veel opschudding gezorgd in het dorp en dit dient zwaar te wegen. De rapportages moeten door de gemeente aan de burger worden verstrekt.

Uitspraak verstrekken rapportages schorsing

6-4-2009